Paniek!
Het is bijna december en de voorbereidingen voor Sinterklaas zijn in volle gang. De jongste 2 moeten een surprise maken voor school. Juist ja. Wie maakt er een surprise voor wie? De mannen hebben de meest onuitvoerbare ideeën en dus zijn wij degenen die plannen kleiner en uitvoerbaarder maken en die ervoor zorgen dat het er toch ook wel echt mooi uitziet. Want ja… het zou natuurlijk wel heel falend zijn als jouw kind een hele mooie surprise krijgt terwijl hij er zelf niks van gebakken heeft. Gelukkig heeft Jan Willem dit jaar de klus op zich genomen en is er iedere dag druk mee terwijl hij de jongens aan het werk zet om te helpen. Was het vroeger nog zo dat je gewoon op 5 december je surprise mee naar school nam, is er nu bedacht dat ze al vanaf 1 december gebracht mogen worden zodat iedereen ze kan bewonderen. Paniek; minder tijd!
Pakjesavond
Pakjesavond in aantocht. Sinterklaas bezorgt helemaal geen cadeautjes; dat moet ik toch echt zelf regelen. Ik sommeer alle vier de kids om lijstjes in te leveren. De jongste twee mogen in een speelgoedboek hun letter zetten bij iets dat ze graag willen. Dat lijkt me makkelijk. Verkeerde inschatting… als ik het boek pak om te gaan bestellen staan op bijna iedere pagina wel letters. Van een stressbal van € 1,99 tot een step van €129,95. Dit werkt niet. Ik geef de opdracht om nogmaals door het boek te gaan en een cirkel te zetten om dat wat ze écht het liefst willen. Zinloos. De jongste is overigens erg attent. ‘Hier staat ook iets leuks voor u!’ zegt hij enthousiast. ‘Wat dan?’ ‘Kijk, een stofzuiger!’ Hij laat een plaatje zien van een heuse mini-Henry-stofzuiger. Ik kijk de kamer rond. Daar kan best een stofzuiger doorheen. Maar eerst die pakjes…Paniek!
Ik vertel aan mijn arts hoe het gegaan is. Tien tabbladen open op mijn laptop, niet meer weten wat ik waar wil bestellen dus toch nog maar een nieuwe zoekopdracht geven. Weer een tabblad open. Ze moet er vreselijk om lachen want ze herkent het helemaal bij zichzelf. Dat relativeert. Zo gek ben ik nog niet blijkbaar. Als zelfs mijn arts hetzelfde doet en daar ook gestrest van raakt valt het nog wel mee. Nu moet ik ook lachen. Wat een toestand maken we er met elkaar van.
Toch doe ik het beter dan de jaren hiervoor. Ik heb vier lijstjes aangelegd en voor iedereen schrijf ik er 5 cadeautjes op. Ik trek er één dag voor uit om alles online te bestellen. Want als ik naar de winkel ga verdrink ik in alle prikkels en koop ik uiteindelijk niets. Het lukt. Op één dingetje na, maar dat kan ik ruilen. De cadeautjes staan klaar in een grote Sinterklaas zak. Af en toe kijk ik ernaar met toch wel een trots gevoel. Dit komt goed. Geen paniek.
Kerst
In mijn hoofd is het al 18 december. Het kerstfeest van de basisschool. ‘s Avonds, in de sfeervolle Brugkerk. Maar wat moet ik de jongens aantrekken? Mijn blik valt op de schoenen van de jongste die na een week gedragen te zijn er al uitzien alsof hij er een jaar op rondgeslenterd heeft. Dat kan natuurlijk niet voor kerst. Heb ik eigenlijk nog wel kerstkleding voor de mannen? Of iets met glitters of een strik of stropdas. Nee, volgens mij niet. Paniek! Ik kan niet onderdoen voor al die ouders die hun kind perfect kleden met prachtig gevlochten haren of goed zittende kapsels die met gel bij elkaar gehouden worden. Glittergel natuurlijk.
Dus de tabbladen gaan weer open. Bij alle mogelijke kledingwinkels zoek ik feestkleding voor de jongens. Mijn hoofd maakt weer overuren en de adrenaline giert door mijn lijf. En dat maakt me helemaal besluiteloos. Dus gaan alle tabbladen weer dicht en blijf ik met een onrustig gevoel zitten. Paniek!
En de kerstboom moet natuurlijk ook opgezet worden. Eigenlijk dit weekend al want dan is het de eerste advent. Alsof een kerstboom en advent met elkaar te maken hebben… Bovendien mag de kerstboom er eigenlijk pas in als Sinterklaas vertrokken is. Maar de kinderen vragen er al een week om. Ik twijfel. Ik kijk de kamer rond. Overal liggen onderdelen van de surprises en lege dozen die misschien nog gebruikt kunnen worden. Daar nog een kerstboom tussen zetten geeft een error in mijn hoofd. Misschien moet ik gewoon beginnen met opruimen. De kamer én mijn hoofd.
‘Eén ding tegelijk’ zegt mijn arts. ‘Eerst Sinterklaas, dan de kerstboom, een adempauze en dan kerst.’ Het klinkt aannemelijk. En kerst zelf… dat is het probleem niet. Een kerstavonddienst, foute kersttrui, gourmetten en op tweede kerstdag (wie verzint het…) in pyjama een malle kerstfilm kijken.
Oud en Nieuw
Oudejaarsdag is prima voor mij. De jongsten logeren bij opa en oma en dus zijn we met z’n viertjes. We hebben al jaren precies dezelfde indeling van oudejaarsavond. Echt avondeten doen we niet maar we vullen ons met oliebollen en allerlei hapjes in de loop van de avond. De sjoelbak komt naar beneden en er wordt gestreden om de winst. Het punt is dat ik erg slecht tegen mijn verlies kan (paniek?). Mijn huisgenoten steken de draak ermee. Na drie rondjes sjoelen, het traditionele valsspelen door het houtje voor de opening van de 3 en de 4 te zetten, komt ‘grijpen’ op tafel. Helemaal mijn spel. Alle overgebleven energie van het jaar besteed ik aan het winnen van dit spel. En dat kan ik!
Even een pauze voor een hapje en een drankje en dan moet ik eraan geloven. Jenga. Het spel met de toren van houten blokjes waar je er steeds één uit moet halen en bovenop moet zetten. Ik weet niet waarom, maar ieder jaar weer lijkt iedereen tegen mij te zijn. Als het mijn beurt is wiebelt opeens de tafel. Ik word uitgelachen om mijn trillende handen omdat de Ritalin is uitgewerkt. Maar ik zet door. Doe net alsof ik niets zie en hoor en meestal ben ik niet de verliezer.
Na alle drukke spelletjes zakken we op de bank voor de oudejaarsconference. Het ene jaar beter dan het andere maar over het algemeen is het toch wel leuk om het afgelopen jaar met een korrel zout terug te zien.
We tellen af met de klok op tv en dan is daar het nieuwe jaar. Vuurwerk steken we niet af want wij hebben met het zicht vanuit ons hoge huis een gratis vuurwerkshow. Meestal val ik als een blok in slaap om vervolgens wakker te worden met een zwaar gevoel: een heel nieuw leeg jaar ligt voor me. Hoe zal het gaan? Wat gaat er gebeuren? Zal ik, en iedereen van wie ik houd, er nog zijn op 31 december? Het is geen paniek, het is een zware deken die ik in de loop van de dag van me af werk.
Januari
Paniek! Tussen 16 januari en 14 februari zijn alle vier de kinderen jarig. ALLE VIER! Cadeautjes, traktaties, feestkleren, verjaardag vieren en nog een keer voor de familie, kinderfeestjes. PANIEK! Er zit natuurlijk ook een voordeel in, want de rest van het jaar hebben we niets. Maar ik overzie het niet. Gelukkig heb ik JW. Lekker nuchter en veel meer bij de dag. ‘Kinderfeestje? Ik ga met ze naar een speelparadijs, neem mijn ipad mee, ga zitten en kijk een serie…’
‘Het is niet vreemd dat dit gebeurt’ zegt mijn arts.
‘Maar ik moet dat nu toch wel anders kunnen?’ zucht ik terwijl ik nog wat tranen wegveeg.
‘Jouw ADHD in combinatie met de bipolaire kwetsbaarheid zijn niet helpend in deze maanden. Dus moet je goed voor jezelf zorgen. Eén ding tegelijk, rust nemen en plannen.’
Als ik thuis kom ga ik eerst door de woonkamer en de keuken. De lege dozen gaan weg. De losse surpriserommel leg ik op één plek. Ik ruim de keuken op en laat de vaatwasser een keer extra draaien. Ik veeg de kamer. De zak met Sinterklaascadeautjes zet ik in een lege hoek van de kamer zodat ik er niet steeds bijna mijn nek over breek. Ik zet de wasmachine aan. De reclamefolders gaan in de papierbak. Om kwart voor elf komt er iemand een interview afnemen. Dat kan JW wel doen dus ga ik naar boven. De rust in mijn hoofd is terug. Ik bekijk mijn agenda voor de komende twee weken. Er staat eigenlijk helemaal niet veel in. Hoezo paniek?
Vanavond kijk ik naar het Sinterklaasjournaal. Pietje Paniek is nog steeds niet gekalmeerd. Hij moet nog wat puzzelstukjes vinden zodat de pakjes toch nog op tijd zijn voor pakjesavond. Paniek, paniek, paniek! Ik grinnik. Ik ben hem ver vooruit.
Grappig en herkenbaar! Zo leuk geschreven