Drama
De berichten over ‘het meisje uit Vlaardingen’ komen steeds weer langs als ik op mijn laptop het nieuws bekijk. De pleegouders hebben voor het gerecht gestaan en er is een straf geëist. Elf jaar en TBS. Het valt in het niet bij de schade die berokkend is aan een kwetsbaar meisje.
Ik kan de berichten niet meer lezen. Het maakt me boos, gefrustreerd, verdrietig en misselijk als ik tot me door laat dringen wat daar gebeurd is. Mensen in de omgeving van het meisje en ook de medewerker(s) van jeugdzorg hebben weggekeken, de signalen niet opgevangen. Dat is schrijnend op zijn zachtst gezegd.
Pleegzorg
Als een soort lapmiddel om het drama wat te verzachten verschijnen er andere artikelen. Over hoe pleegzorg ook kan zijn. Mooi en dankbaar werk wat je doet met je hart.
In 2002 startten mijn man en ik met pleegzorg nadat we gehoord hadden dat we zelf geen kinderen konden krijgen. De STAP-cursus waarin we gescreend werden hebben we goed doorlopen. Inclusief twee pittige gesprekken bij ons thuis over wie we zijn, welke problemen er in ons leven hebben gespeeld en wat we verwachten van het hebben van een pleegkind.
Al snel na het afronden van de cursus komt ons eerste pleegkind. Het begin van een nieuwe periode in ons leven waar we instappen met een soort ‘roze wolk’ gevoel. ‘Geef de kinderen veel liefde en aandacht, dan komt het wel goed met ze.’ zei iemand tegen ons. Maar niets bleek minder waar.
Complex
Het was een komen en gaan in ons gezin. Kinderen die tijdelijk kwamen en terug konden naar ouders, kinderen die het niet redden bij ons en naar een instelling moesten. Kinderen die lang bleven en zelfs nog steeds bij ons zijn.
De roze wolk was al snel lek geprikt. Liefde en aandacht losten slechts een deel van de problemen op. Want die waren complex. De gevolgen van een verstoorde hechting, autisme, adhd, ptss, trauma, etc. waren groot. Niet op te lossen met een doos vol liefde. Waar we aan de ene kant liefde in het kind stopten, kwam het er (soms direct) aan de andere kant weer uit. Mét al het lastige gedrag van dien.
Het is niet eenvoudig om op een rustige manier om te gaan met een kind dat zijn kamer onder de poep smeert; en dat op 5 december waar we ’s avonds het gezellige heerlijk avondje moesten hebben. Of omgaan met een kind dat alles steelt wat los en vast zit. En hoe moet je reageren als een kind een poging doet om een vuurtje te stoken op de slaapkamer?
Ouders
De zwaarte van de problematiek was dusdanig dat we startten als gezinshuis. Zo konden we beiden 24/7 thuis zijn om voor 5, later 4, kinderen te zorgen en hen te begeleiden door het leven.
Steeds realiseerden we ons dat het niet alleen ging om de kinderen met hun rugzak vol stenen, maar dat er achter die kinderen ook ouders stonden. Vaders en moeders die zo graag voor hun kind wilden zorgen maar bij wie het niet lukte om wat voor reden dan ook. We proberen hen te betrekken bij de zorg voor hun kind. Samen kijken naar het afzwemmen, hen uitnodigen voor een kerstdiner, regelmatige bezoeken of belafspraken en soms zelfs logeren.
Het klinkt rooskleurig maar niets is minder waar. Bezoeken gingen niet door, ouders kwamen door allerlei redenen niet naar het afzwemmen of de musical. Pijnlijk voor het betreffende kind. Met liefde en aandacht niet op te lossen.
Zuinig
Het meisje van Vlaardingen, Savanna, Ruben, Julian en nog meer kinderen, geplaatst in een pleeggezin of instelling, hebben het niet of nauwelijks gered; zijn beschadigd voor het leven. Snappen doe ik het niet. Maar één ding staat voor mij vast. Je moet héél zuinig zijn op het kind van een ander. Als pleegouder, gezinshuisouder, pedagogisch medewerker en in welke functie je ook voor een kind zorgt. Als zulke kwetsbare kinderen, ook al hebben ze nog zo’n grote mond en onaangepast gedrag, aan jou zijn toevertrouwd dan ben je (misschien wel extra) verantwoordelijk.
Dat is wat mij betreft ook het appel dat door alle nieuwsberichten heen klinkt:
Wees zuinig op het kind van de ander!
Zo herkenbaar jouw reactie op de schrijnende situatie van het Vlaardingse pleegmeisje.
Wat is hier mis gegaan?
Wij voelde ons altijd onder een vergrootglas liggen (en nog). Maar dat is helemaal niet erg. Wij moeten inderdaad zuinig zijn op deze kinderen…